Skip to main content

Acceptatie..




Zelf acceptatie..
Mijn nieuwe lijf begint al aardig te wennen. Ik moet zeggen dat het best mooi is geworden. Rink, mijn lief zegt nog wel eens.. ik snap best dat het moeilijk is. Maar eigenlijk valt het best mee. Ik ben vrij nuchter en het is gewoon zoals het is.. dit is mijn nieuwe ik en dat is best ok. Ik weet zeker dat er vrouwen zijn die het minder getroffen hebben.. zelfs zonder littekens. Dus is er geen ruimte om daar over te zeuren en te klagen. 
Want dat laatste doe ik naar mijn inziens al meer dan genoeg. Dagelijks heb ik pijn, ben ik vermoeid, tot ik er beroerd van wordt. Het minste wat ik doe lijd tot een uitputtingslag. Ik wordt daar soms ook wel verdrietig van, ik ben nog zo jong, maar voel me vaak 80. Ik probeer wel hoor. Zoals van de week. Stukje fietsten.. heerlijk, half uurtje wandelen (wat al iets minder was) of even een uurtje naar de paarden. Niet eens rijden, maar gewoon ff kletsen, (te lang) staan en kwartiertje longeren.. Ik wil het niet opgeven en stil zitten is naar mijn inziens helemaal achteruit gang. Maar na een dag (oh en ik doe echt niet al deze dingen tegelijk.. ik spreid alles over de week)...kan ik geen puf of bah meer zeggen. Ik ben dan helemaal op.. 

Dus dan is zo’n moment als gister, waarbij ik uit de kleren moest maar peanuts.  Ik moest namelijk voor rontgenfoto’s naar het ziekenhuis omdat mijn heup en rug even nader bekeken moesten worden. Een start van een groter onderzoeksplan ivm al mijn klachten. 
Voor de eerste keer in het Wilhelmina ziekenhuis in Assen. Eerder was ik vaste klant in Groningen.. en ik hou erg van alles wat bekend is. Maar nu dus naar Assen. Pasje laten maken, zoeken naar de juiste looproute en ja zelfs hier presteer ik het om te verdwalen. Nog maar net op tijd ga ik in de wachtruimte zitten (na tig checks en desinfectie materialen). 
Een jonge gast komt me halen, zegt me dat ik alles uit moet doen.. dus ook al mijn bovenkleding, inclusief bh. Normaliter zou ik daar niet over nagedacht hebben. Maar nu besloop me toch een gedachte van ...mmm.. moet dat?  Dus zo gezegd zo gedaan.. De gast in kwestie geeft professioneel aanwijzingen en ik denk alleen maar.. wat zal hij denken? “Waarom zal deze mevrouw geopereerd zijn?” Zo te zien nog maar pas geleden...” .. etc.. 
Maar hij laat natuurlijk niets blijken en binnen 5 minuten ben ik klaar en zelfs alweer aangekleed. 

Ik stel me aan hou ik me voor. Deze gast ziet zoveel bloot voorbij komen, in alle vormen en maten, met borsten, maar vast ook zonder borst(en). Dat ik dan toch maar mijn schouders ophaal... Ze zijn gewoon best goed gelukt. 

Dus laten we dat hoofdstuk sluiten, het is klaar. Nog wat herstel, qua inwendige genezing. Maar dat stelt maar weinig voor. 
Belangrijker nog.. ik wil weer fit zijn en me gezond voelen. Energie hebben.. En vooral niet meer klagen.. 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Weg naar verlossing...

24 mei, 2020 Eigenlijk ben ik nooit echt tevreden geweest met mijzelf en daarmee bedoel ik mijn uiterlijk … Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Ik denk dat het tot een jaar of 12/13 prima was. Het begon met een brilletje, een opmerking hier en daar. Het pesten op de lagere school in de laatste klas. Ik denk dat dit alles bijgedragen heeft aan mijn onzekerheid. Achteraf heb ik het me allemaal veel te veel aangetrokken. Maar zeg dat maar eens aan een meisje van die leeftijd. Die ziet dat niet...helaas. Had ik het maar gezien, dan was het allemaal anders gelopen. Ik heb jaren gekampt met een eetstoornis, wat begon op mijn 17e. Inmiddels heb ik het wel onder controle, maar soms komt dat stemmentje weer om de hoek en dan valt het niet altijd mee. Ik denk dat je een eetstoornis voor life hebt, niet voor even helaas.  Om mijn verhaal niet te lang te maken..maken we even een sprongetje. Na 3 kinderen, inclusief lang borstvoeding geven. Waren mijn boobies niet meer wat het geweest was....
Post a Comment
Read more

Microgeluk

Ken je die term toevallig? ... Micro geluk?  Ooit, een paar jaar geleden kende ik iemand die maar weinig van haar erf kwam en het vooral moest hebben van de kleine dingen in het leven. Ze noemde deze momentjes micro gelukjes en sindsdien heb ik dat eigenlijk over genomen.  Met name als het even niet lekker gaat is het soms best fijn als je stil kan staan bij deze hele kleine dingen. Nu gaat het met mij al een hele tijd niet zo lekker en grotendeels probeer ik dat te negeren... Maar soms is dat lastig, ik verval dan in chagerijnigheid, mopperigheid en negativiteit.. Het is ook best lastig als je hele korte nachten maakt met continu pijn.. dan rust je gewoonweg niet uit.. en ik blijf dat onuitstaanbaar vinden... raar he? Maar goed, ik had het over die gelukjes en niet over die slapeloze nachten... ;-) Zoals menig facebook volger wel gezien heeft was ik vorige week op vakantie. Een weekje kamperen met mijn lief in het mooie Twentse land. Winterkamperen is misschien nog iets te en...
Post a Comment
Read more

Paardje rijden

Ik zou graag willen zeggen dat ik heel sportief ben. Helaas moet ik bekennen dat dat een beetje overdreven zou zijn. Ik kan wel zeggen dat ik al heel veel verschillende sporten heb gedaan. Zoals bijvoorbeeld ballet.. ik vond het pakje leuk, maar dat dansen was niks voor mij. Niet dat ik het niet kon hoor. Ik ben er inmiddels wel achter dat het niet uitmaakt welke sport ik doe, ik ben overal gemiddeld goed in. Maargoed... ballet dus, daarna voetbal, maar daar moest ik veel te veel voor rennen... Gelukkig vonden ze mij als doelman zeer geschikt. Maar ik vond die harde ballen die op mij afkwamen dan weer geen succes. Dus dat was het einde van mijn voetbalcarrière. Vervolgens werd het atletiek, waterpolo, tafeltennis, badminton, zwemmen, sportschool etc.. etc.. Allemaal geinig voor een paar keer, maar net als veel dingen in mijn leven. Ik ben er snel op uitgekeken.  Toch zijn er heus wel een paar dingen die ik echt heel leuk vind. Skiën bijvoorbeeld... beetje jammer dat ik daarvoor in ...
Post a Comment
Read more