Skip to main content

Terug roep actie!





Na een vliegende start na de operatie ben ik momenteel weer even terug geroepen... letterlijk en figuurlijk. Vol goede moed en mijzelf compleet negerend deed ik bijna net of er niets gebeurd was. Eigenlijk dacht ik na 2 weken al wel weer aan het werk te kunnen. Ook de slapeloze nachten vol pijn was ik na een paar uur opstarten gemakshalve snel vergeten.

Helaas, mijn lijf was het niet eens met mijn negerende gedachten. Vorige week kreeg ik een ontsteking op het “drielandenpunt” klinkt heel raar misschien. Maar dit is waar alles samenkomt.. Ik zal maar niet in detail treden, maar ethisch ziet het er niet uit en het is nog best pijnlijk ook. Redelijk in paniek, (zo hypochondrisch ben ik wel) belde ik met de arts... mevrouw, rustig aan, veelvuldig spoelen en droog houden was het advies. Dus zo gezegd zo gedaan.. ik bleef spoelen.. maar beter werd het niet. Nu, 5 dagen verder is er zelfs aan de andere kant ook een ontsteking bij gekomen. Ik was nog vergeten te vertellen dat de verpleegster een stuk of 3/4 hechtingen was vergeten te verwijderen. Dus mijn lief is met pincet en schaar aan de gang gegaan.. Dit was een vrij pijnlijke aangelegenheid kan ik je zeggen. Gelukkig waren dit niet de plekken waar het nu ontstoken is, maar wilde het toch nog even kwijt. Dit zijn trouwens de momenten waarbij je nog meer van je partner gaat houden. Want ondanks dat het geen pretje was.. hij deed het met zorg en liefde.

Maar goed, gister was ik toch wel even verdrietig. Dat mijn lichaam niet doet wat ik wil.. dat ik haast kapot ben als ik de trap op loop. Dat ik geen uur aangesloten slaap van de pijn in mijn heup, rug en bekken. Dat ik het nog steeds niet heel mooi vind, dat de littekens zo enorm zichtbaar zijn. Ik wil gewoon kunnen tillen, weer net zo snel als anders taakjes doen, ik wil mountainbiken, paardrijden, wandelen.. mijzelf weer gewoon mijzelf voelen zonder pijn en vermoeidheid.

Misschien moet ik toch eerst “echt” rustig aan doen, in hoofd en lijf. Dus heb ik besloten om deze week niets, maar dan ook niets te doen. Huispak, thee, gezonde voeding. Het huishouden kan echt wel even wachten en manlief wil met liefde alles voor me doen. Als ik me lichamelijk goed ga voelen, gaat dat vanzelf ook in mijn hoofd, ga ik dan maar van uit.
Het is trouwens niet alleen mijn lichamelijk conditie hoor. De afgelopen jaren is er best wel wat gebeurd en nog steeds eigenlijk. Dit vergt ook veel van een mens. Die constante gedachten van onzekerheid, het afscheid nemen van van alles en nog wat. Het verwerken van een verlies wat zelf gekozen is, maar wat in je hart niet lukt.

Maar goed, ik ben een bikkel en alles komt altijd goed... Ik moet gewoon denken.. kan ik het veranderen? Nee, laat het dan los.. kan het wel? Ga er voor.... zo makkelijk kan het zijn...  🍀🍀

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Weg naar verlossing...

24 mei, 2020 Eigenlijk ben ik nooit echt tevreden geweest met mijzelf en daarmee bedoel ik mijn uiterlijk … Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Ik denk dat het tot een jaar of 12/13 prima was. Het begon met een brilletje, een opmerking hier en daar. Het pesten op de lagere school in de laatste klas. Ik denk dat dit alles bijgedragen heeft aan mijn onzekerheid. Achteraf heb ik het me allemaal veel te veel aangetrokken. Maar zeg dat maar eens aan een meisje van die leeftijd. Die ziet dat niet...helaas. Had ik het maar gezien, dan was het allemaal anders gelopen. Ik heb jaren gekampt met een eetstoornis, wat begon op mijn 17e. Inmiddels heb ik het wel onder controle, maar soms komt dat stemmentje weer om de hoek en dan valt het niet altijd mee. Ik denk dat je een eetstoornis voor life hebt, niet voor even helaas.  Om mijn verhaal niet te lang te maken..maken we even een sprongetje. Na 3 kinderen, inclusief lang borstvoeding geven. Waren mijn boobies niet meer wat het geweest was....
Post a Comment
Read more

Microgeluk

Ken je die term toevallig? ... Micro geluk?  Ooit, een paar jaar geleden kende ik iemand die maar weinig van haar erf kwam en het vooral moest hebben van de kleine dingen in het leven. Ze noemde deze momentjes micro gelukjes en sindsdien heb ik dat eigenlijk over genomen.  Met name als het even niet lekker gaat is het soms best fijn als je stil kan staan bij deze hele kleine dingen. Nu gaat het met mij al een hele tijd niet zo lekker en grotendeels probeer ik dat te negeren... Maar soms is dat lastig, ik verval dan in chagerijnigheid, mopperigheid en negativiteit.. Het is ook best lastig als je hele korte nachten maakt met continu pijn.. dan rust je gewoonweg niet uit.. en ik blijf dat onuitstaanbaar vinden... raar he? Maar goed, ik had het over die gelukjes en niet over die slapeloze nachten... ;-) Zoals menig facebook volger wel gezien heeft was ik vorige week op vakantie. Een weekje kamperen met mijn lief in het mooie Twentse land. Winterkamperen is misschien nog iets te en...
Post a Comment
Read more

Paardje rijden

Ik zou graag willen zeggen dat ik heel sportief ben. Helaas moet ik bekennen dat dat een beetje overdreven zou zijn. Ik kan wel zeggen dat ik al heel veel verschillende sporten heb gedaan. Zoals bijvoorbeeld ballet.. ik vond het pakje leuk, maar dat dansen was niks voor mij. Niet dat ik het niet kon hoor. Ik ben er inmiddels wel achter dat het niet uitmaakt welke sport ik doe, ik ben overal gemiddeld goed in. Maargoed... ballet dus, daarna voetbal, maar daar moest ik veel te veel voor rennen... Gelukkig vonden ze mij als doelman zeer geschikt. Maar ik vond die harde ballen die op mij afkwamen dan weer geen succes. Dus dat was het einde van mijn voetbalcarrière. Vervolgens werd het atletiek, waterpolo, tafeltennis, badminton, zwemmen, sportschool etc.. etc.. Allemaal geinig voor een paar keer, maar net als veel dingen in mijn leven. Ik ben er snel op uitgekeken.  Toch zijn er heus wel een paar dingen die ik echt heel leuk vind. Skiën bijvoorbeeld... beetje jammer dat ik daarvoor in ...
Post a Comment
Read more