Paardje rijden

Ik zou graag willen zeggen dat ik heel sportief ben. Helaas moet ik bekennen dat dat een beetje overdreven zou zijn. Ik kan wel zeggen dat ik al heel veel verschillende sporten heb gedaan. Zoals bijvoorbeeld ballet.. ik vond het pakje leuk, maar dat dansen was niks voor mij. Niet dat ik het niet kon hoor. Ik ben er inmiddels wel achter dat het niet uitmaakt welke sport ik doe, ik ben overal gemiddeld goed in. Maargoed... ballet dus, daarna voetbal, maar daar moest ik veel te veel voor rennen... Gelukkig vonden ze mij als doelman zeer geschikt. Maar ik vond die harde ballen die op mij afkwamen dan weer geen succes. Dus dat was het einde van mijn voetbalcarrière. Vervolgens werd het atletiek, waterpolo, tafeltennis, badminton, zwemmen, sportschool etc.. etc.. Allemaal geinig voor een paar keer, maar net als veel dingen in mijn leven. Ik ben er snel op uitgekeken. 

Toch zijn er heus wel een paar dingen die ik echt heel leuk vind. Skiën bijvoorbeeld... beetje jammer dat ik daarvoor in het verkeerde land ben geboren. Maar dat mag de pret niet drukken.. Dus gaan we om het jaar met lieve vrienden op wintersport. Zeilen heb ik ook wel met plezier gedaan, zelfs wedstrijden op het IJsselmeer en Waddenzee..  Toch lag bij dat zeilen niet echt mijn passie. 

Wat wel als een rode draad door mijn leven gaat zijn paarden.. Vroeger als klein meisje stapte ik op mijn fiets richting aangrenzend landelijk dorp om daar bij iedereen waar ik een paard of pony in de wei zag... aan te bellen. Keurig vroeg ik of ik ze mocht helpen met klusjes. Ik hoefde nog niet eens te rijden, als ik maar mocht borstelen, poepscheppen en knuffelen. 

Maar wat was ik gelukkig als ik af en toe toch eens een ritje in de bak mocht maken. Vaak heb ik mijn ouders gesmeekt of ik niet op paardrijles mocht. Maar helaas was de manege te ver en mijn ouders gingen mij echt niet elke week die kant op rijden. Dus zat er niets op om het op mijn eigen manier te doen en met geduld door weer en wind mijn fiets te pakken. 

Toen ik een jaar of 18 was, werkte ik bij toeval met allemaal meiden met eigen paarden. Deze meiden hadden hun paarden bij boer Groen in Enkhuizen staan. De laatst overgebleven stadsboer en deze meiden namen mij met liefde mee. Wat heerlijk om weer te borstelen en poep scheppen (ja, hoe gek kan je zijn).. maar goed... Op een gegeven moment mocht ik dan ook wel mee voor een buitenrit. Nee niet op eigen paarden, maar naar een manege aan de Noordzeekust ergens bij Bergen, Kamperduin of/en Schoorl. Achteraf gekkenwerk, ik die nog amper ooit op een paard had gezeten ging nu in volle rengalop over het Noordzee strand. Toch is de liefde voor paarden toen nog dieper in mijn hart gaan zitten. 

Toen ik later getrouwd was, kinderen had en ook een schoonzus die van paarden hield, ben ik nog vaak terug geweest naar dat Noordzeestrand. Mijn rijden verdiende geen schoonheidsprijs. Maar ik had lol en genoot volop. Helaas heb ik het ook een hele tijd aan de kant (moeten) schuiven. Ik kreeg andere interesses en (kortstondige) hobby's. 

Tot ik een paar jaar terug met een redelijk nieuwe collega in gesprek kwam over de liefde voor paarden. Dit gesprek resulteerde in een buitenrit met nog een andere collega. Het vuurtje laaide weer op en collega 1 en ik besloten op rijles te gaan. Heel erg leuk, leerzaam en intensief. Helaas ook wel wat flinke smakkerds gemaakt en daarvan moeten herstellen. Maar ik liet me niet klein krijgen. Het lessen in de bak bleek niet helemaal mijn ding te zijn.... of eigenlijk moet ik dat anders zeggen. Ik wil best lessen, maar ik wil daarnaast ook graag lekker naar buiten kunnen gaan.

Dus ging ik op zoek naar een “verzorgpaard”. Gelukkig hoef je tegenwoordig de deuren niet meer langs op je fietsje.. wat ook best gek is als volwassen vrouw. Maar tegenwoordig bestaat social media en is het aanbod groot voor verzorgers, leasers etcetera. Mijn eerste verzorgpaard was een leuke stoere (veel te dikke Fjord). Helaas is hij na een paar maanden ingeslapen ivm hoefbevangenheid. Daarna kwam een mooie grote en vooral ook lieve Tinker. Helaas heb ik hier ook maar heel kort van mogen genieten en is hij veel te vroeg overleden. 

Toen ik van Groningen naar Drenthe verhuisde leek het me tijd om weer op zoek te gaan naar een nieuw geschikte plek en deze heb ik inmiddels al weer even geleden gevonden. Helaas gooide mijn lichamelijke gezondheid deels roet in het eten, maar ook corona was daar debet aan. Inmiddels heb ik er weer zin in en heb ik al weer een paar ritjes (voorzichtig) gemaakt. Ik voel me er heerlijk op mijn plek. Leuke meiden, lekker ongedwongen en met leuke plannen voor de toekomst. Inmiddels heb ik al zelfs een paar dagen met de paarden, tentjes, trailers, blokhut en mooie bosritjes mee mogen maken. 

En toch, ...ooit hoop ik mijn eigen paardje te hebben... Maarja, dat staat dan weer zo enorm mijn andere passie in de weg.. Kamperen en reizen.. ⛺️ 

Of ik moet een pipowagen, met trekpaard nemen en daarmee Europa rond...Maar dat dan wel na Corona...